Merhaba arkadaşlar

Bu konuda benim yazacak birkaç satırım olacak.Down Sendromu'nun ne olduğunu hamileleğimin 11 haftasında öğrendim ben.Yapılan Amniosentez sonucu bebeğim Down Sendromlu olduğunu öğrendiğim gün dünya başıma yıkıldı sandım.Doğmadan adını koyduğum oğlum Down Sendromluydu ve kesinlikle hamileliği sonlandırmam gerekiyordu.Etraftan duyduklarıma inanarak hamileliğimin 5 ayında bebeğim alındı.Ama şunu kesinlikle unutmayın hamileliği sonlandırmak hayatınzda yeni bir başlangıç ve soru işaretleri ile dolu oluyor.Hayatınız boyunca artık asla dokunamayacağınız ve göremeyeceğiniz bebeğiniz hakkında sürekli sorular sormaya başlıyorsunuz.Etrafınızda eğer bir Down Sendromlu bebek varsa onu görmek ve ona dokunmak istiyorsunuz.Sürekli bir arayış içinde oluyorsunuz.İlerleyen hamileliklerde sütünüz geliyor ve emziremediğiniz için inanılmaz acı çekiyorsunuz.Hormonlar hamileliğe alıştığı için hamilelik sonlandırılınca alt üst oluyor ve inanılması güç şeyler yaşıyorsunuz.İstem dışı hal ve hareketleriniz oluyor.Etraftaki insanlara tahammülünüz kalmıyor ve sürekli ağlar bir durumda oluyorsunuz.Bunları yazmamdaki amaç olurda hasbel kader bir anne adayı okursa bunları yaşacaklarını bir an düşünsün ve öncelikle Down Sendromu hakkında daha detaylı bilgi alsın ve öyle karar versin.Bu karar aileye düşer deselerde inanmayın tamamen annenin kendi kararıdır.Tabiki birde en önemlisi duyulan vicdan azabı buna emin olunki yaşadığınız sürece bu azap bitmez.Hamileliği sonlandırmak çözüm değil, çözüm eğer Down Sendromlu bir bebeğiniz olacaksa ona ben ne yapabilirim diye araştırmak, onun bu şekildede yaşamaya hakkının olduğunu düşünmek, eğitimi için elinizden geleni yapmak,yaşadığınız topluma onu kazandırmaktır....


Bunları yaşayan bir anne olarak paylaşmak istedim.....

ewet bende senin adına üzüldüm allah korusun yha

bizde  üzüldük senin adına elif ve ecem  olmak üzere yaşımızın küçük olmasına rağmen seni anlıyoruz biz 12 yaşındayız ve gerçekten çok üzüldük.geçmiş olsun...